Synchroniteit - Synchronicity

(For English scroll down)

Ik zat te denken aan en over mijn familie. Ik ben op de een of andere manier altijd bezig met getallen. Mijn moeder overleed in mijn vaders armen toen ze 28 jaar oud was. Mijn vader heeft daarna nog 28 jaar geleefd. Mijn oma stierf in mijn armen toen ze 68 jaar oud was, ik ben geboren in 1968. Ik ben een dubbele vier mens en ik woon op nummer 44. De getallen 4, 14, 44 en 444 achtervolgen me ook al vele jaren. En zo zijn er meerdere synchroniteiten op te noemen over mijn familie. Op de een of andere manier komen die nummers tot me en ik realiseer mij hoe bijzonder het Universum is en hoe verbonden ik en mijn familie zijn zonder echt aanwezig te zijn geweest in elkanders leven.

Ik heb mijn ouders nauwelijks gekend, mijn moeder stierf vroeg in mijn leven en toen mijn vader hertrouwde werd ik in een kindertehuis geplaatst omdat ik niet in het plaatje paste van de tweede vrouw. Zij had al een zoon, mijn vader had al een dochter, samen kregen ze nog een zoon en ik was rebels en een vrije geest net als mijn moeder. Mijn vader heeft me ook wel eens gezegd dat ik hem deed herinneren aan  mijn moeder, dus het was zaak om mij opzij te schuiven omdat de pijn  van haar overlijden te groot was. Als kind begrijp je dat soort dingen niet, maar nu als volwassene begrijp ik het wel al doet het natuurlijk nog steeds pijn.

Ik heb me vaak afgevraagd wat er van mij zou zijn geworden als mijn vader nooit was hertrouwd. Mijn vader was er een van de oude stempel waar de vrouw voor de man en het huishouden zorgt. Ik ben iemand die zorgt voor zichzelf en zijn huishouden. Het is denk ik de opvoeding voor zover ik die heb gehad. Ik heb de meeste dingen geleerd van mijn oma bij wie ik ook een tijdje heb gewoond totdat ze overleed. Mijn vader daarentegen werd altijd verwend door zijn moeder, die deed alles voor hem, dit tot afgrijzen van mijn opa. 

Het interesseerde mijn vader niet als die te laat of helemaal niet ging werken. Ik voelde me al schuldig als ik 1 minuut te laat ben. Ik ben altijd te vroeg op mijn afspraken, ik hou niet van te laat komen of helemaal niet komen opdagen zonder iets te laten weten. Misschien is het mijn loyaliteit of plichtsgevoel, ik weet het niet, maar ik te laat komen nee, dan moet er duidelijk iets gebeurd zijn met mij, met mijn fiets of de bus waar ik mee reis. Al die getallen die vaak door mijn brein heen gaan en het erover nadenken vind ik op de een of andere manier heerlijk, ik weet niet waarom. Misschien komt de grote ontdekking nog dat al die nummers samen het antwoord zijn op al mijn vragen. Het Universum spreek geen mensentaal, maar in vibraties en vibraties zijn getallen.

Peter68 © ® 21-07-2026
♥

Synchronicity

I was thinking about my family. Somehow, I am always preoccupied with numbers. My mother died in my father's arms when she was 28 years old. My father lived for another 28 years after that. My grandmother died in my arms when she was 68 years old, I was born in 1968. I am a double four person and I live at number 44. The numbers 4, 14, 44, and 444 have also been haunting me for many years. And there are several other synchronicities to mention regarding my family. Somehow, those numbers reach me, and I realise how special the Universe is and how connected I and my family are without ever having been truly present in each other's lives.

I barely knew my parents, my mother died early in my life and when my father remarried, I was placed in a children's home because I didn't fit the picture of the second wife. She already had a son, my father already had a daughter, together they had another son and I was rebellious and a free spirit just like my mother. My father also once told me that I reminded him of my mother, so it was a matter of pushing me aside because the pain of her passing was too great. As a child, you don't understand those kinds of things, but now as an adult I do, even though it still hurts, of course.

I have often wondered what would have become of me if my father had never remarried. My father was of the old school, where the woman takes care of the man and the household. I am someone who takes care of himself and his household. I think it is the upbringing, insofar as I had one. I learned most things from my grandmother, with whom I also lived for a while until she passed away. My father, on the other hand, was always spoiled by his mother, who did everything for him, much to my grandfather's horror.

My father didn't care if he went to work late or not at all. I already feel guilty if I am 1 minute late. I am always early for my appointments; I don't like being late or not showing up at all without letting anyone know. Maybe it is my loyalty or sense of duty, I don't know, but for me to be late? No, then something must clearly have happened to me, my bicycle or the bus I am travelling on. All those numbers that often run through my brain and thinking about them, I find delightful in some way, I don't know why. Perhaps the great discovery is yet to come, that all those numbers together are the answer to all my questions. The Universe does not speak in human language, but in vibrations and vibrations are numbers.

Peter68 © ® 07/21/2026
♥

Blog 1

(For English scroll down)

Ik heb eens zitten denken waar ik over wil schrijven. Er zijn tal van onderwerpen te bedenken, maar op de een of andere manier voelde ze niet goed voor me. Ik kan over de wereld schrijven, maar de wereld is gek, daar vertel ik u niets nieuws mee. Ik zou kunnen schrijven over wat er gaande is in de politiek, maar de politiek is ook gek en is niet meer dan een show voor de slapende massa die wordt opgevoerd. Ik zou ook kunnen schrijven over astrologie, er is veel gaande op het moment, maar mijn beschermengel Ramirez zegt me dat ik daar even mijn mond over moet houden, wat ik dan maar zal doen.

Wat ik wel wil schrijven is dat ik absoluut flabbergasted ben over het aantal mensen dat mijn blog bezoekt en leest wat little old me allemaal schrijft. Vorig jaar augustus bereikte we de 25.000 lezers, nog geen jaar later hebben we de 60.000 bezoekers bereikt en zijn op weg naar de 65.000 bezoekers. Het verbaasd mij eerlijk gezegd. Ik zie mezelf niet als een goed schrijver. Ik schrijf slechts wat mij bezighoud inclusief alle emoties, pijn, enz, enz, die daarbij horen. Zodra ik had leren schrijven als kind heb ik altijd geschreven. Ik schreef vroeger hele brieven aan mijn vader toen ik in kindertehuizen woonde, aan de leden van #Queen, aan mijn familie, mijn vriendinnetjes en ik had vroeger ook een penpal. 

Schrijven zit me dus in mijn bloed al doe ik heb niet meer zoveel zoals ik dat vroeger deed. Vroeger als ik het bos in ging had ik altijd een schrijfblok en pen bij me en schreef daar gedichten over de dood van mijn moeder en wat dit met mij en mijn vader had gedaan. Maar ik schreef ook over de schoonheid van de natuur, de rivier de Rijn waar vaak aan de oever van zat te kijken naar de Rijn aken die voorbij voerde of over mijn gestoorde familie die super materialistisch waren, pronkte met hun bezittingen en alles in geld uitduiden. Doch op het moment voelt schrijven voor mij even niet goed dus maak ik maar snel een einde aan deze worsteling en gebrabbel.

Peter68 © ® 19-07-2026
♥

Blog 1

I sat down and thought about what I want to write about. There are countless topics to consider, but somehow they felt not right to me. I could write about the world, but the world is crazy, I’m not telling you anything new with that. I could write about what is going on in politics, but politics is crazy too and is nothing more than a show being staged for the sleeping masses. I could also write about astrology, there is a lot going on at the moment, but my guardian angel Ramirez tells me to keep my mouth shut about that for a while, which I will do.

What I do want to write is that I am absolutely flabbergasted by the number of people visiting my blog and reading what little old me writes. Last August we reached 25,000 readers, less than a year later we have reached 60,000 visitors and are on our way to 65,000. Honestly, it surprises me. I don't see myself as a good writer. I only write about what occupies my mind, including all the emotions, pain, etc., etc., that come with it. As soon as I learned to write as a child, I have always written. I used to write entire letters to my father when I lived in children's homes, to the members of #Queen, to my family, my girlfriends, and I also used to have a pen pal.

So writing is in my blood, even though I don't do it as much as I used to. Back when I went into the woods, I always had a notepad and pen with me and wrote poems there about the death of my mother and what this had done to me and my father. But I also wrote about the beauty of nature, the river Rhine, where I often sat on the banks watching the Rhine barges come by, or about my crazy family who were super materialistic, flaunting their possessions and expressing everything in money. However, at the moment, writing just doesn't feel right to me, so I'm quickly putting an end to this struggle and babbling. 

Peter68 © ® 07/19/2026
♥

Militaire dreiging? - Military threat?

(For English scroll down)

Soms vraag je je af waar het naartoe gaat met deze wereld. Zoals ik al vaker heb geschreven volg ik geen media, maar zo af en toe schotelt het Universum mij dingen voor waar ik dan toch even over moet nadenken. Zo zag ik vanmorgen een kop voorbijkomen die mij schokte. "Israël en de VS bespreken plannen om Turkije aan te pakken". Turkije is net als de VS lid van de NAVO, Israël is geen lid van de NAVO, maar wel een partner van de NAVO in het Middellandse zee gebied. Ik vraag me dan af, waarom willen Israël en de VS Turkije aanpakken?

Ik las pasgeleden ook een stuk waarin een Turkse minister zei dat hij Jeruzalem wel terug zou willen hebben. Jeruzalem was vroeger onderdeel van het Ottomaanse rijk tot het in 1922 uiteen viel. In 1923 werd de moderne staat Turkije uitgeroepen door Mustafa Kemal Pasha ook wel bekent als Atatürk. Zou dat de reden zijn waarom Israël en de VS Turkije willen aanpakken of zit er iets anders achter? Ergens vorig jaar las ik ook een artikel waarin werd gesuggereerd dat Israël zijn grondgebied zou willen uitbreiden tot in de Oekraïne waar volgens een ander artikel wat ik in 2024 las de Zionisten vandaan schijnen te komen. De groter Israël doctrine. Als Israël die ambitie heeft om helemaal uit te breiden tot in de Oekraïne dan zouden landen als Libanon, Syrië, Jordanië, Armenië, Georgië en een deel van Rusland veroverd moeten worden door Israël.

Ik las ook een artikel pas geleden waarin werd gesteld dat het militaire industriële complex compleet buiten de controle van de politiek is geraakt en dat er daardoor zomaar overal een oorlog kon ontstaan. En dat was precies waar voormalig President J.F. Kennedy zo bang voor was en daarom is hij ook vermoord door de CIA en Mossad in 1963. Ik was het niet altijd eens met Kennedy, niet dat ik hem heb meegemaakt als president, maar ik heb veel over hem gelezen in het verleden. Maar waar die wel gelijk in had toe, was dat er iets gaande was in Amerika wat de democratie onderuit kon halen en op termijn zelfs de gehele wereld. En dat is het punt waar we nu zijn aanbeland.

Vele zeggen dat Rusland ons uiteindelijk zal redden, maar Rusland is door de oorlog in de Oekraïne totaal verzwakt geraakt en China staat er ook slecht voor. Dus als duistere machten willen toeslaan dan is nu het moment, iets waar ik niet naar uitkijk kan ik u zeggen. Ik ben sowieso een tegenstander van oorlog en geweld. Het is barbaars en onbeschaafd. Als je een conflict hebt met iemand ga je naar de onderhandelingstafel en praat je met elkaar. Wat mij betreft tot dat beide partijen een blauw gezicht hebben, maar je gaat geen oorlog voeren over de hoofden van onschuldige burgers. Dat is barbaars en onbeschaafd.

We zullen wel zien wat er gaat komen in de nabije toekomst. Persoonlijk vertrouw ik in alles op het Universum en ik verwacht ook nog steeds de grote ontwaking. Een ontwaking van de mensheid waarin we los van allerlei politiek een geheel andere weg in gaan slaan dan die we nu bewandelen. Ik hoop dan ook dat mijn schrijven mensen tot nadenken zet. We hebben niet nog meer oorlogen nodig of ander geweld. We hebben liefde en compassie voor elkaar nodig. We zijn eeuwen lang door kerk, koningshuizen, regeringen en de media voorgelogen over tal van dingen. Over religie, over de herkomst van de mensheid, over politiek en over oorlogen waarin miljoenen soldaten en burgers hun leven hebben gegeven zodat een aantal rijke parasieten het na de oorlog nog beter konden hebben en konden teren op hen die het overleefde en achterbleven. Hoe moeilijk het probleem ook moge zijn, Liefde en compassie zijn altijd het antwoord.

Peter68 © ® 10/11-07-2026
♥

Military threat?

Sometimes you wonder where this world is headed. As I have written before, I do not follow the media, but every now and then the Universe serves up things to me that make me think for a moment. For instance, this morning I saw a headline pass by that shocked me: "Israel and the US discuss plans to take action against Turkey." Turkey, like the US, is a member of NATO; Israel is not a member of NATO, but it is a NATO partner in the Mediterranean region. I then wonder: why do Israel and the US want to take action against Turkey?

I also recently read an article in which a Turkish minister said that he would like to have Jerusalem back. Jerusalem was formerly part of the Ottoman Empire until it collapsed in 1922. In 1923, the modern state of Turkey was proclaimed by Mustafa Kemal Pasha, also known as Atatürk. Could that be the reason why Israel and the US want to take action against Turkey, or is there something else behind it? Sometime last year, I also read an article suggesting that Israel might want to expand its territory into Ukraine, where, according to another article I read in 2024, the Zionists appear to originate. The Greater Israel doctrine. If Israel has the ambition to expand all the way into Ukraine, then countries like Lebanon, Syria, Jordan, Armenia, Georgia and part of Russia would have to be conquered by Israel.

I also read an article recently stating that the military-industrial complex has completely escaped political control, and that as a result, a war could break out just anywhere. And that was exactly what former President J.F. Kennedy was so afraid of, and that is why he was assassinated by the CIA and Mossad in 1963. I didn't always agree with Kennedy, not that I experienced him as president, but I have read a lot about him in the past. But where he was right back then was that something was going on in America that could undermine democracy and, in the long run, even the entire world. And that is the point we have arrived at now.

Many say that Russia will eventually save us, but Russia has been completely weakened by the war in Ukraine, and China is in a bad state too. So if dark forces want to strike, now is the moment, something I am not looking forward to, I can tell you. I am an opponent of war and violence in any case. It is barbaric and uncivilised. If you have a conflict with someone, you go to the negotiating table and talk to each other. As far as I am concerned, until both parties are blue in the face, but you don't wage war over the heads of innocent civilians. That is barbaric and uncivilised.

We shall see what comes in the near future. Personally, I trust in the Universe in everything, and I still expect the great awakening. An awakening of humanity in which, free from all politics, we will take a completely different path than the one we are currently walking. I therefore hope that my writing makes people think. We do not need more wars or other violence. We need love and compassion for one another. For centuries, we have been lied to by the church, royal houses, governments, and the media about numerous things. About religion, about the origin of humanity, about politics, about wars in which millions of soldiers and civilians gave their lives so that a number of rich parasites could have it even better after the war and could live off those who survived and were left behind. No matter how difficult the problem may be, Love and compassion are always the answer.

Peter68 © ® 07/10-11/2026
♥

Mama

(For English scroll down)

Het is al heel lang geleden, 54 jaar geleden om precies te zijn dat mijn dierbare moeder overleed, maar ik mis haar nog iedere dag. Ik denk dat ik nooit over het verlies van haar ben heen gekomen. Ik was bijna 4 jaar oud toen ze overleed, maar ik begreep pas vier jaar later wat dood betekende. Niemand had mij dat daarvoor uitgelegd, pas toen een oom mij mee naar het kerkhof begreep ik wat dood betekende.

Toen mijn moeder overleed verloor ik ook mijn vader. Ook hij kon niet met dat verdriet omgaan. Voor het overlijden van mijn moeder waren mij vader en ik de beste vriendjes en ik ging regelmatig mee naar zijn werk van mijn vader, we gingen samen op bezoek bij familie of naar andere plekken waar zijn aanwezigheid gewenst was. Na het overlijden van mijn moeder en zijn vrouw dreven we uit elkaar. Ik probeerde als kind nog wel om in contact te komen met hem, maar het mocht niet meer baten.

De relatie tussen mij en mijn vader werd daarna nog moeilijker toen hij onder de invloed kwam te staan van zijn tweede vrouw. Zij en ik waren water en vuur al waren we beiden Rammen. Zij van 21-03 en ik van 22-3. Ik had het gevoel dat ze mijn vader van mij had afgepakt, iets wat zelfs in een jeugddroom naar voeren kwam. In die droom werd ik bij het grofvuil gezet en belande in een vuilniswagen waar ik moest vechten voor mijn leven. Niet lang na die droom die ik meerdere keren heb gehad, werd ik in een kindertehuis geplaatst omdat ik niet in het ideale plaatje van de tweede vrouw zou passen.

Ik was een nieuwsgierig, wakker en rebels kind die geen boodschap had aan tradities en maatschappelijke regels en wetten. Ik ging "zoals ik nu ook nog steeds doe" mijn eigen weg. Voordat ik begreep wat dood betekende was ik opzoek naar mijn moeder. Ik was net zes toen ik voor het eerst van huis wegliep na de zoveelste knallende ruzie met de tweede vrouw van mijn vader. Mijn vader vond me 's avonds in de zandbak van de school waar ik toen naartoe ging. Daar hadden we voor het eerst in jaren een goed gesprek met elkaar.

Ik vertelde mijn vader mijn droom, maar ook al mijn gevoelens en emoties. Mijn vader heeft die waarschijnlijk gedeeld met zijn tweede vrouw want de paniek sloeg toe bij haar. Ze wist dat ik onbewust door had wat zij aan het doen was en dus werd met spoed het traject om mij uit huis te plaatsen in gang gezet. Nog geen maand later werd ik uit huis geplaatst en kwam in een antroposofisch kindertehuis. Pas toen mijn vader mij een afscheidskus wilde geven en ik mij terugtrok, raakte mijn vader in paniek en begreep wat er ging gebeurd, maar het was te laat. Ik voelde mijn hart breken net als later toen ik ging scheiden.

En vandaag de dag moet ik het doen zonder zowel een moeder als een vader. In 1999 toen mijn vader ging scheiden werd het contact tussen hem en mij weer hersteld en kwam mijn vader erachter dat zijn tweede vrouw al die jaren een grote stoorzender was geweest tussen hem en mij. Ik mis mijn moeder en vader en vraag me soms af wat er van mij was geworden als ze gewoon beiden in mijn leven waren geweest zoals bij de meeste mensen. Misschien dat ik mijn andere zelf uit een parallel Universum ooit nog eens tegenkomen en hij het mij kan vertellen. Het wil niet zeggen dat ik nu ontevreden ben met mezelf, in tegendeel. Ik ben heel erg trots op mezelf dat ik het ondanks alle tegenwind van de afgelopen decennia toch tot 2026 en wie weet nog wel verder heb kunnen schoppen.

Peter68 © ® 05-07-2026
♥

Mama

It has been a very long time—54 years ago to be precise—since my dear mother passed away, but I still miss her every day. I don't think I have ever gotten over her loss. I was almost 4 years old when she died, but I didn't understand what death meant until four years later. No one had explained it to me before; it wasn't until an uncle took me to the cemetery that I understood what death meant.

When my mother died, I also lost my father. He, too, couldn't cope with that grief. Before my mother's death, my father and I were best friends, and I regularly went along to my his work, we visited family together, or went to other places where his presence was desired. After the death of my mother and his wife, we drifted apart. As a child, I still tried to get in touch with him, but it was no use.

The relationship between me and my father became even more difficult after that when he fell under the influence of his second wife. She and I were like water and fire, even though we were both Aries. She was born on March 21 and I on March 22. I felt as though she had taken my father away from me, something that even came up in a childhood dream. In that dream, I was put out with the trash and ended up in a garbage truck where I had to fight for my life. Not long after that dream, which I had several times, I was placed in a children's home because I supposedly didn't fit the second wife's ideal picture.

I was a curious, alert, and rebellious child who had no use for traditions, societal rules, or laws. I went my own way—"just as I still do today." Before I understood what death meant, I was looking for my mother. I was just six when I ran away from home for the first time after yet another explosive argument with my father's second wife. My father found me in the evening in the sandbox of the school I was attending at the time. There, we had a good conversation for the first time in years.

I told my father my dream, but also all my feelings and emotions. My father probably shared them with his second wife, because she panicked. She knew that I unconsciously realised what she was doing, so the process of placing me in foster care was urgently set in motion. Less than a month later, I was placed out of house and ended up in an anthroposophical children's home. It was only when my father wanted to give me a farewell kiss and I recoiled that my father panicked and understood what was going to happen, but it was too late. I felt my heart break, just like later when I got divorced.

And today, I have to manage without both a mother and a father. In 1999, when my father got divorced, contact between him and me was restored, and my father discovered that his second wife had been a major source of disruption between him and me all those years. I miss my mother and father and sometimes wonder what would have become of me if they had simply both been in my life, like for most people. Perhaps I will one day encounter my other self from a parallel Universe, and he can tell me. That does not mean I am dissatisfied with myself now; on the contrary. I am very proud of myself that, despite all the headwinds of the past decades, I have managed to make it to 2026 and who knows, maybe even further.

Peter68 © ® 07/05/2026
♥

Hoe besta jij? - How do you exist?

(For English scroll down)

Ik kwam iemand tegen uit mijn verleden die mij vroeg hoe het ging. Ik zeg met mij gaat alles prima. Ik kon meteen zien dat mijn antwoord hem verbaasde en ook wat pijn deed. Hij had waarschijnlijk liever gehoord dat het heel slecht met me ging en dat ik op het punt stond om zelfmoord te plegen. We zijn het nooit echt met elkaar eens geweest. Hij zei, hoe besta jij? 

Innerlijk moest ik lachen, maar dat liet ik hem niet merken. Hij zegt, je hebt lak aan alle maatschappelijke regels, je volgt geen mode, trends of hypes, je volgt geen media, bent ongevaccineerd, maar ben ook nooit ziek, je houd niet van sport, je kijkt geen tv, luistert geen radio, je streamt geen films of muziek, je leest geen couranten of bladen, je hebt geen WhatsApp, Signal of Telegram, Facebook, laat staan dat je een smartphone hebt. Dus hoe besta jij in deze technologische media wereld?

Ik zeg, het is heel simpel. Ik ben geen volger, dat ben ik nooit geweest en dat zal ik ook nooit worden. Ik volg maar een pad en dat is het pad van mijn hart. Ik heb geen agenda's of duistere plannen. Ik laat iedereen gewoon zijn wie die wil zijn. Als jij een Phone zombie wil zijn, prima, maar verwacht geen support van mij. Als jij een media junkie wil zijn, prima, maar verwacht geen support van mij. En als jij iets anders wilt zijn vind ik dat ook prima, maar zolang het tegen mijn idealen ingaat hoef je geen support van mij te verwachten. 

Ik ben net als jij geboren in het analoge tijdperk, een tijdperk wat ons veel moois heeft gebracht. Verschil alleen tussen jou en mij is dat je altijd meer wilt hebben en alles moet ook sneller gaan voor jou. Ik ben tevreden en dankbaar met wat ik had en heb en doe alles in een rustiger tempo zoals we dat ook deden in de jaren 70. Zoals Charlie Chaplin al zei in zijn beroemde speech in de film The Great Dictator, de aarde is rijk en kan ons alle voorzien. Maar dan zijn er altijd mensen die niet genoeg denken te hebben en meer willen. Ik ben niet een van die mensen, ik ben tevreden en dankbaar met wat ik krijg. Het is een mindset.

Ik hoef geen vette bankrekening, geen blitse auto, een statig huis, blingbling, een smartphone of allerlei gadgets. Ik wil mezelf ook niet belangrijker voordoen dan dat ik ben. Ik leef met en in de natuur zoals mijn voorouders dat ook deden al heb ik wel een blog, Twitter en BlueSky, maar het punt is dat ik mij niet wil laten leiden door de maatschappij, ik leidt mezelf. De meeste mensen leven niet, maar worden geleefd door de maatschappij en worden ook bezig gehouden door die maatschappij met werk, sport, nieuws en entertainment. En ik volg dus mijn eigen weg. Ik lees boeken, interessante artikelen op het internet over geschiedenis, kunst, cultuur of gewoon iets van mensen die worstelen met de manier ze gedwongen worden te leven.

Ik ben die gedwongen dans grotendeels ontsprongen omdat ik op MIJN manier wens te leven en niet op een manier die de maatschappij van mij verlangt. Het over consumeren, het meedoen aan mode, trends en hypes. Dat is allemaal niet voor mij, ik zou mezelf niet meer kunnen zijn en dat zou voor mij het meest verschrikkelijke zijn. Als kind al ging ik tegen de stroming in. Ik moet dan meteen weer denken aan al die gesprekken die ik had met meneer pastoor die mij wel eens even zou wijs maken hoe ik moest geloven. Ik ging daar als 4 jarige recht tegenin en het dreef de goede man tot waanzin, zeker toen ik hem zei dat ik in reïncarnatie geloofde. 

Maar zei de man met wie ik sprak, wil je dan niet zoals iedereen zijn en ergens bij horen? Nee antwoordde ik hem. Ik wil niet zoals iedereen zijn en ik behoor tot de natuur, het Universum en mijn zielen zusters. Dat laatste vond die dan weer vreemd, maar dat interesseerde mij niet, dat is mijn waarheid en die spreek ik altijd of mensen dat nu leuk of niet leuk vinden of dat ze het wel of niet begrijpen. Ik verschuil mij niet voor mijn alternatieve levensstijl, ik ben er zelfs trots op. Goed, ik mag dan niet rijk zijn, en geen maatschappelijke status hebben, maar daarvoor ben ik niet hier op aarde. Ik ben hier om te leren, om mijn ziel te verrijken zodat ik na dit leven kan evolueren. Dat werd hem allemaal te zweverig en dus besloot die maar verder te gaan. We groeten elkaar en gingen iedere onze eigen weg.

Peter68 © ® 01-07-2026
♥

How do you exist?

I ran into someone from my past who asked me how I was doing. I said, "Everything is fine with me." I could see immediately that my answer surprised him and also hurt him a little. He probably would have preferred to hear that I was doing very badly and was on the verge of committing suicide. We have never really agreed on anything. He said, "How do you exist?"

Inwardly, I had to laugh, but I did not let him see it. He says, "You don't give a damn about all societal rules, you don't follow fashion, trends, or hypes, you don't follow media, you are unvaccinated, but you are also never sick, you don't like sports, you don't watch TV, you don't listen to the radio, you don't stream movies or music, you don't read newspapers or magazines, you don't have WhatsApp, Signal, or Telegram, Facebook, let alone a smartphone. So how do you exist in this technological media world?"

I say, "It is very simple. I am not a follower, I never have been, and I never will be." I follow only one path, and that is the path of my heart. I have no agendas or dark plans. I simply let everyone be whoever they want to be. If you want to be a phone zombie, fine, but don't expect any support from me. If you want to be a media junkie, fine, but don't expect any support from me. And if you want to be something else, that is fine by me too, but as long as it goes against my ideals, you need not expect any support from me.

Just like you, I was born in the analogue era, an era that has brought us much beauty. The only difference between you and me is that you always want more, and everything has to go faster for you. I am content and grateful for what I had and have, and I do everything at a more relaxed pace, just as we did in the 70s. As Charlie Chaplin says in his famous speech in the film The Great Dictator, "The good earth is rich and can provide for us all". But then there are always people who don't think they have enough and want more. I am not one of those people, I am content and grateful for what I get. It is a mind-set.

I don't need a fat bank account, a flashy car, a stately house, bling-bling, a smartphone, or all kinds of gadgets. Nor do I want to pretend to be more important than I am. I live with and in nature just as my ancestors did, even though I do have a blog, Twitter, and BlueSky, but the point is that I don't want to be led by society, I lead myself. Most people don't live, but are lived by society, and are also kept busy by that society with work, sports, news, and entertainment. And so I follow my own path. I read books, interesting articles on the internet about history, art, culture, or simply something by people who struggle with the way they are forced to live.

I have largely escaped that forced dance because I wish to live in MY way, and not in a way that society demands of me. Over-consuming, participating in fashion, trends, and hypes. None of that is for me, I would no longer be able to be myself, and that would be the most terrible thing for me. Even as a child, I went against the current. That immediately reminds me of all those conversations I had with the Pastor, who was determined to tell me how I was supposed to believe. As a four-year-old, I stood right up against him, and it drove the good man crazy, especially when I told him that I believed in reincarnation.

But, the man I was speaking with asked, don't you want to be like everyone else and belong somewhere? No, I answered him. I don't want to be like everyone else, and I belong to nature, the Universe, and my soul sisters. He found that last part strange, but that didn't interest me; that is my truth, and I always speak it, whether people like it or not, or whether they understand it or not. I do not hide from my alternative lifestyle, I am even proud of it. Okay, I may not be rich, and I may not have social status, but that is not why I am here on earth. I am here to learn, to enrich my soul so that I can evolve after this life. That all became too airy-fairy for him, so he decided to move on. We bid each other farewell and go our separate ways.

Peter68 © ® 07/01/2026
♥