(For English scroll down)
Het is al heel lang geleden, 54 jaar geleden om precies te zijn dat mijn dierbare moeder overleed, maar ik mis haar nog iedere dag. Ik denk dat ik nooit over het verlies van haar ben heen gekomen. Ik was bijna 4 jaar oud toen ze overleed, maar ik begreep pas vier jaar later wat dood betekende. Niemand had mij dat daarvoor uitgelegd, pas toen een oom mij mee naar het kerkhof begreep ik wat dood betekende.
Toen mijn moeder overleed verloor ik ook mijn vader. Ook hij kon niet met dat verdriet omgaan. Voor het overlijden van mijn moeder waren mij vader en ik de beste vriendjes en ik ging regelmatig mee naar zijn werk van mijn vader, we gingen samen op bezoek bij familie of naar andere plekken waar zijn aanwezigheid gewenst was. Na het overlijden van mijn moeder en zijn vrouw dreven we uit elkaar. Ik probeerde als kind nog wel om in contact te komen met hem, maar het mocht niet meer baten.
De relatie tussen mij en mijn vader werd daarna nog moeilijker toen hij onder de invloed kwam te staan van zijn tweede vrouw. Zij en ik waren water en vuur al waren we beiden Rammen. Zij van 21-03 en ik van 22-3. Ik had het gevoel dat ze mijn vader van mij had afgepakt, iets wat zelfs in een jeugddroom naar voeren kwam. In die droom werd ik bij het grofvuil gezet en belande in een vuilniswagen waar ik moest vechten voor mijn leven. Niet lang na die droom die ik meerdere keren heb gehad, werd ik in een kindertehuis geplaatst omdat ik niet in het ideale plaatje van de tweede vrouw zou passen.
Ik was een nieuwsgierig, wakker en rebels kind die geen boodschap had aan tradities en maatschappelijke regels en wetten. Ik ging "zoals ik nu ook nog steeds doe" mijn eigen weg. Voordat ik begreep wat dood betekende was ik opzoek naar mijn moeder. Ik was net zes toen ik voor het eerst van huis wegliep na de zoveelste knallende ruzie met de tweede vrouw van mijn vader. Mijn vader vond me 's avonds in de zandbak van de school waar ik toen naartoe ging. Daar hadden we voor het eerst in jaren een goed gesprek met elkaar.
Ik vertelde mijn vader mijn droom, maar ook al mijn gevoelens en emoties. Mijn vader heeft die waarschijnlijk gedeeld met zijn tweede vrouw want de paniek sloeg toe bij haar. Ze wist dat ik onbewust door had wat zij aan het doen was en dus werd met spoed het traject om mij uit huis te plaatsen in gang gezet. Nog geen maand later werd ik uit huis geplaatst en kwam in een antroposofisch kindertehuis. Pas toen mijn vader mij een afscheidskus wilde geven en ik mij terugtrok, raakte mijn vader in paniek en begreep wat er ging gebeurd, maar het was te laat. Ik voelde mijn hart breken net als later toen ik ging scheiden.
En vandaag de dag moet ik het doen zonder zowel een moeder als een vader. In 1999 toen mijn vader ging scheiden werd het contact tussen hem en mij weer hersteld en kwam mijn vader erachter dat zijn tweede vrouw al die jaren een grote stoorzender was geweest tussen hem en mij. Ik mis mijn moeder en vader en vraag me soms af wat er van mij was geworden als ze gewoon beiden in mijn leven waren geweest zoals bij de meeste mensen. Misschien dat ik mijn andere zelf uit een parallel Universum ooit nog eens tegenkomen en hij het mij kan vertellen. Het wil niet zeggen dat ik nu ontevreden ben met mezelf, in tegendeel. Ik ben heel erg trots op mezelf dat ik het ondanks alle tegenwind van de afgelopen decennia toch tot 2026 en wie weet nog wel verder heb kunnen schoppen.
Peter68 © ® 05-07-2026
♥
Mama
It has been a very long time—54 years ago to be precise—since my dear mother passed away, but I still miss her every day. I don't think I have ever gotten over her loss. I was almost 4 years old when she died, but I didn't understand what death meant until four years later. No one had explained it to me before; it wasn't until an uncle took me to the cemetery that I understood what death meant.
When my mother died, I also lost my father. He, too, couldn't cope with that grief. Before my mother's death, my father and I were best friends, and I regularly went along to my his work, we visited family together, or went to other places where his presence was desired. After the death of my mother and his wife, we drifted apart. As a child, I still tried to get in touch with him, but it was no use.
The relationship between me and my father became even more difficult after that when he fell under the influence of his second wife. She and I were like water and fire, even though we were both Aries. She was born on March 21 and I on March 22. I felt as though she had taken my father away from me, something that even came up in a childhood dream. In that dream, I was put out with the trash and ended up in a garbage truck where I had to fight for my life. Not long after that dream, which I had several times, I was placed in a children's home because I supposedly didn't fit the second wife's ideal picture.
I was a curious, alert, and rebellious child who had no use for traditions, societal rules, or laws. I went my own way—"just as I still do today." Before I understood what death meant, I was looking for my mother. I was just six when I ran away from home for the first time after yet another explosive argument with my father's second wife. My father found me in the evening in the sandbox of the school I was attending at the time. There, we had a good conversation for the first time in years.
I told my father my dream, but also all my feelings and emotions. My father probably shared them with his second wife, because she panicked. She knew that I unconsciously realised what she was doing, so the process of placing me in foster care was urgently set in motion. Less than a month later, I was placed out of house and ended up in an anthroposophical children's home. It was only when my father wanted to give me a farewell kiss and I recoiled that my father panicked and understood what was going to happen, but it was too late. I felt my heart break, just like later when I got divorced.
And today, I have to manage without both a mother and a father. In 1999, when my father got divorced, contact between him and me was restored, and my father discovered that his second wife had been a major source of disruption between him and me all those years. I miss my mother and father and sometimes wonder what would have become of me if they had simply both been in my life, like for most people. Perhaps I will one day encounter my other self from a parallel Universe, and he can tell me. That does not mean I am dissatisfied with myself now; on the contrary. I am very proud of myself that, despite all the headwinds of the past decades, I have managed to make it to 2026 and who knows, maybe even further.
Peter68 © ® 07/05/2026
♥
