Twitter en de Alien - Twitter and the Alien

(For English scroll down)

Het is raar, mijn account op Twitter wordt steeds geschorst omdat ik niet authentiek zou zijn. En niet authentiek zijn staat voor dat Twitter of de AI die daar de scepter zwaait denkt dat ik geen echt mens ben. Ik werd vrijdag in eens geschorst  en nu zondag weer. Het maakt me aan het twijfelen en ik zal uitleggen waarom?

Zolang als ik mij kan herinneren heb ik mij niet thuis gevoeld op deze planeet. Het is niet de eerste keer dat ik hier ben, ik was hier al vanaf het aller eerste begin, maar deze tour of duty valt mij bijzonder zwaar. Mijn ziel had gehoopt dat mensen na de Tweede Wereldoorlog iets hadden geleerd. Helaas blijkt dit een illusie. Er zijn nog steeds barbaarse oorlogen en systemen onderdrukken mensen waardoor ze niets meer dan slaven zijn van grote bedrijven.

Het mijn hier niet thuis voelen op deze planeet heeft mij dus altijd het gevoel gegeven dat ik een alien ben. Zeker ook omdat mensen mij vroeger altijd uitsloten omdat ik anders was dan zij. Ik dacht na over de zaken die gaande waren in de wereld, rende niet achter mode, trends en hypes aan, ik sprak met de natuur, knuffelde met bomen en was ook nooit bang om mij pure zelf te zijn. En ja, dat schrikt mensen af. Ik ben een vrije geest zonder schaamte en ik zeg hoe de dingen zijn.

Het klinkt natuurlijk raar, maar misschien heeft Twitter doorgekregen hoe ik mij werkelijk voel? Een alien in een vreemde wereld. Iemand die het vreemd vind dat er oorlogen worden gevoerd over politieke ideologieën, bodem schatten, religie, geld, macht en dat daarbij het wel zijn van gewone mensen en de natuur totaal niet van belang zijn. Als je daar over nadenkt en net als ik weet wat goed en slecht is, dan moet je je toch ook een alien voelen. Vooralsnog ga ik er vanuit dat ik een alien ben die een menselijke ervaring heeft op deze planeet aarde. O, een andere gedachten die mij net te binnen schoot, misschien is dit wel een teken van het Universum om te stoppen met sociale media en me nog meer te richten op mezelf. Ik zal er eens over nadenken dear Universum.

Peter68 © ® 31-05-2026
♥

Twitter and the Alien

It is strange, my Twitter account keeps getting suspended because I am supposedly not authentic. And not being authentic means that Twitter, or the AI that rules the roost there, thinks I am not a real human being. I was suddenly suspended on Friday, and now again on Sunday. It makes me doubt myself, and I will explain why.

For as long as I can remember, I have not felt at home on this planet. It is not the first time I have been here, I was here from the very beginning, but this tour of duty is weighing particularly heavily on me. My soul had hoped that people had learned something after the Second World War. Unfortunately, this turns out to be an illusion. There are still barbaric wars and systems oppress people making them nothing more than slaves to small and large corporations.

My feeling of not being at home here on this planet has therefore always given me the feeling that I am an alien. Especially because people used to always exclude me because I was different from them. I reflected on the issues going on in the world, didn't chase fashion, trends, and hypes, I spoke with nature, hugged trees, and was never afraid to be my pure self. And yes, that scares people off. I am a free spirit without shame and I say things as they are.

It sounds strange, of course, but perhaps Twitter has picked up on how I truly feel? An alien in a strange world. Someone who finds it odd that wars are waged over political ideologies, natural resources, religion, money, and power, while the well-being of ordinary people and nature are of no importance whatsoever. If you think about that and, just like me, know what is right and wrong, then surely you must feel like an alien too. For now, I assume that I am an alien having a human experience on this planet Earth. Oh, another thought that just crossed my mind, maybe this is a sign from the Universe to stop using social media and focus even more on myself. I will think about it, dear Universe.

Peter68 © ® 31-05-2026
♥

Loslaten - Letting Go

(For English scroll down)

Wat ik nu ga schrijven is denk ik het meest moeilijke stuk wat ik ooit heb geschreven, maar ik denk dat het goed is op het op papier te zetten. Ik loop hier al achtenhalfjaar mee onder mijn arm en misschien kan ik het daarna echt loslaten. Het gaat over pure liefde voor een vrouw, afscheid van haar moeten nemen en het Universum gehoorzamen.

Ik ben niet echt iemand die gehoorzaam is. Ik doe meestal wat goed voor mij voelt en wat andere daarvan vinden is hun probleem. Dat maakt mij denk ik ook een moeilijk persoon voor velen omdat zij zich gemakkelijk laten manipuleren en dat gaat je bij mij bijna niet lukken. Ik ben ook doof voor reclames, mode, trends en hypes. Ik doe wat goed is voor mij en niet voor de portemonnee van grote bedrijven en bekrompen mensen die denken mij te moeten vertellen hoe ik moet leven.

Goed, we gaan even terug naar 2015, dat is waar dit verhaal begint. Via Facebook "de horror" ontmoet ik een oudere dame "Snoetje" met wie ik vanaf het begin een enorme klink heb. Al snel blijkt dat we elkaar niet zomaar ontmoeten, we hebben elkaar al vaker ontmoet in vorige levens. Zij is van sterrenbeeld Leeuw en ik ben een Ram, een mooie combinatie dus, twee vuurtekens. In de weekenden zijn we vaak samen als zij bij mij is of ik bij haar. We gaan er vaak samen op uit naar Duitsland, de Veluwe of gewoon hier naar het bos. 

We voelen elkaar feilloos aan en de liefde brand in zijn hoogste stand. Toch is er iets, iets wat ons beiden opvalt. Na het samen zijn zijn we beiden compleet opgebrand. Alsof we alles aan elkaar hebben gegeven wat we in ons hebben. We vragen ons hardop af hoe dat komt, maar slaan het uiteindelijk compleet in de wind omdat we zo ongelofelijk veel van elkaar houden.

Na een korte onderbreking in 2016 komen we weer samen en weer brand de liefde hoog, maar steeds weer die onverklaarbare vermoeidheid na ons samen zijn. In de herfst van 2017 vraag ik het Universum wat te doen en het antwoord dat ik kreeg deed mij verschrikkelijk veel pijn. Het antwoord dat het Universum mij gaf was dat ik haar moest laten gaan. Sterker nog, het was nooit echt de bedoeling geweest dat wij elkaar zouden ontmoeten op de manier als we toen deden. 

We waren ons boekje te buiten gegaan. Nu heb ik daar normaal nooit zo'n moeite mee zoals ik al eerder schreef, maar in dit geval was het het Universum waar wij mee te maken hadden. Als ik iets in mijn leven heb geleerd dan is het dat je niet moet fucken met het Universum, die tikt je meteen op je vingers via de wet van karma. Ik had al genoeg karma in mijn rugzak, dus dat wilde ik er niet nog eens bij hebben. Dus ik moest haar met heel veel pijn in mijn hart laten gaan. Het sprookje van de Ram en de Leeuw die veel plezier samen hadden was over.

De laatste tijd of eigenlijk sinds dat Uranus Tweelingen is in gegaan kwamen al die herinneringen weer bij me naar boven. Voelde ik de pijn en het verdriet van haar laten gaan weer en toen werd het mij duidelijk dat ik haar in mijn hart nooit heb los gelaten. Ze zal altijd een plekje in mijn hart hebben, ze is echt een fantastische vrouw, vol met humor, creativiteit, kennis over edelstenen, kruiden en zoveel meer dingen. Ik hoop haar weer te zien als we beiden aan de andere kant van de sluier zijn.

Peter68 © ® 25-05-2026
♥

Letting Go

What I am about to write is, I think, the most difficult piece I have ever written, but I think it is good to put it on paper. I have been carrying this under my arm for eight and a half years, and perhaps after that, I can truly let it go. It is about pure love for a woman, having to say goodbye to her, and obeying the Universe.

I am not really someone who is obedient. I usually do what feels right to me, and what others think of that is their problem. I think that also makes me a difficult person for many, because they let themselves be easily manipulated, and that is almost impossible with me. I am also deaf to advertisements, fashion, trends, and hypes. I do what is good for me, not for the wallets of big corporations and narrow-minded people who think they have to tell me how to live.

Right, let's go back to 2015, that is where this story begins. Through Facebook "the horror" I met an older lady "Snoetje" with whom I clicked immediately. It soon becomes clear that we aren't just meeting by chance, we have met many times before in previous lives. She is a Leo and I am an Aries, a beautiful combination, two fire signs. We are often together on weekends when she is with me or I am with her. We often go out together to Germany, the Veluwe, or just to the forest here.

We understand each other perfectly, and love burns at its highest intensity. Yet there is something, something that strikes us both. After being together, we are both completely burned out. As if we have given each other everything we have inside. We wonder aloud why this is, but ultimately dismiss it completely because we love each other so incredibly much.

After a short break in 2016, we get back together, and love burns brightly again, but time and again there is that inexplicable fatigue after being together. In the autumn of 2017, I ask the Universe what to do, and the answer I received hurt me terribly. The answer the Universe gave me was that I had to let her go. In fact, it was never really meant for us to meet in the way we did back then.

We had crossed the line. Now, normally I don't have much trouble with that, as I wrote earlier, but in this case, it was the Universe we were dealing with. If I have learned anything in my life, it is that you shouldn't mess with the Universe, it slaps you on the wrist immediately through the law of karma. I already had enough karma in my backpack, so I didn't want to add any more. So, with a heavy heart, I had to let her go. The fairy tale of the Aries and the Leo having a lot of fun together was over.

Lately, or actually since Uranus entered Gemini, all those memories have come back to me. I felt the pain and sorrow of letting her go again, and then it became clear to me that I never let her go in my heart. She will always have a place in my heart; she is truly a fantastic woman, full of humour, creativity, knowledge about gemstones, herbs, and so many other things. I hope to see her again when we are both on the other side of the veil.

Peter68 © ® 05/25/2026
♥

Beste lezers - Dear readers

(For English scroll down)

Ik ben helaas niet in staat om een nieuw blog te schrijven op het moment. Ik wordt geplaagd door depressies, desinteresse, vermoeidheid en migraines. Zodra ik me weer beter voel zal ik een nieuw blog schrijven. Onderwerpen genoeg zoals de AMOC of wat The Powers That Be allemaal aan het uitvreten zijn.

Peter68 © ® 14-05-2026
♥

Dear readers

Unfortunately, I am unable to write a new blog at the moment. I am plagued by depression, disinterest, fatigue, and migraines. As soon as I feel better, I will write a new blog. There are plenty of topics, such as the AMOC or what The Powers That Be are up to.

Peter68 © ® 14-05-2026
♥