(For Englisch scroll down)
Het is niet gemakkelijk om te leven in deze wereld. Ooit toen ik jong was droomde ik na alle shit die ik al had mee gemaakt en de vele lessen die ik had geleerd, dat het leven wat gemakkelijker zou gaan worden. Maar nee, het leven blijft je om de oren slaan met van alles en nog wat. Is het niet persoonlijk, dan is het wel de shit van deze gestoorde wereld waar de leugen en corruptie regeren. Het doet mij als hoog gevoelig mens enorm veel pijn om steeds meer mensen te zien lijden door wat andere "de regeringen" hen aandoet.
Ik begrijp nu ook waarom bepaalde partijgenoten mij niet mochten. Ik deed wat ik zei. Ik wil mezelf niet vergelijken met President Trump, maar de overeenkomsten zijn er wel. Ook hij doet wat die zegt en daar houden mensen niet van. Ze hebben liever een heleboel wollig gelul en dat die persoon dan precies het tegenovergestelde gaat doen. Ik wilde minder regels en wetten en had na van maanden van onderzoek ook een voorstel/motie voor gemaakt. Ik kreeg veel bijval, maar toen puntje bij paaltje kwam zei iedereen, nee toch maar niet.
Het was een grote teleurstelling voor me. Niet alleen omdat ik er veel energie in had gestoken, maar vooral ook omdat voor mij toen duidelijk werd dat deze mensen helemaal niet wilde dat burgers het gemakkelijker kregen. Ze wilde controle over burgers en ze waren niet van plan om die controle op te geven omdat ik een steengoed voorstel had gemaakt. Dat voorstel/motie maakt ik 33 jaar geleden. Het was mijn eerste voorstel/motie die ik maakte. Na die teleurstellingen kreeg ik nog meer teleurstellingen te verwerken in de loop der jaren. Zo schreef ik een nota "Het kind centraal" die na een avond debatteren de volgende dag in de prullenbak verdween. Ook schreef ik de nota "Groenenomie" waarin voorstellen stonden voor hergebruik, nieuwe energiebronnen en het gratis maken van het openbare vervoer zodat mensen minder gebruik zouden gaan maken van hun auto. Niet dat ik iemand zijn auto wilde afpakken zoals regeringen nu wel willen, maar het zou heel veel files op de weg schelen.
Dat was even terugkijken naar de jaren 90 toen ik in de politiek werkte. En in vergelijking met toen was het leven nog redelijk aangenaam in vergelijking met nu. Eind jaren 90 klotste het geld in Nederland tegen de plinten aan. Onze toenmalige minister Zalm stond zelfs cadeautjes uit te delen in ons parlement. Je mocht als parlementariër roepen wat je wilde en er was geld voor. Nu hebben we een zwaar tekort aan geld, zijn de belastingen toren hoog en verdwijnen vele miljoenen naar de fucking Brussel en de Oekraïne. Voor woningbouw, het onderhouden van onze infrastructuur of voor hulp aan de eigen burgers die zich blauw betalen voor energie is er geen geld. Ik hoop dat we geen strenge winter gaan krijgen, anders gaan er onherroepelijk doden vallen.
Ikzelf vecht met mijn eigen demonen en alle shit die op mij af wordt gevuurd omdat ik een andere mening heb dan het fucking nieuws, jij of iemand anders. Daarnaast moet ik iedere dag weer nieuwe energieën integreren die vanuit de kosmos de aarde bereiken. Nou ja, dat moeten we allemaal, maar de meeste mensen zijn zich daar niet eens bewust van. Als ik toch eens kon verwoorden of kon laten zien hoeveel het Universum van ons houd en wil dat we allemaal slagen in onze missie hier op aarde. Ik denk als ik al die liefde die het Universum voor ons heeft in mij zou toelaten dat ik spontaan explodeer. Ik voel er slechts een vleugje van, maar ik weet dat er zoveel meer is. Ik zou soms willen dat ik kon verwoorden of uitbeelden hoe ongelofelijk mooi het Universum is. En dan bedoel ik niet alleen ons sterrenstelsel of Andromeda waar mijn ziel vandaan komt, maar het gehele Universum wat ongelofelijk veel lichtjaren groot is. Zo is er ver buiten ons sterrenstelsel een paddenstoelenstelsel en er is een golfstelsel waar golven van pure energie heen en weer reizen. Het is misschien moeilijk voor te stellen, maar ik heb het gezien en het bracht mij in awe.
Peter68 © ® 15-11-2026
♥
It is not easy
It is not easy to live in this world. Once, when I was young, after all the shit I had already been through and the many lessons I had learned, I dreamed that life would become a bit easier. But no, life keeps hitting you over the head with all sorts of things. If it isn't personal, then it is the shit of this messed-up world where lies and corruption reign. As a highly sensitive person, it pains me immensely to see more and more people suffering because of what others "the governments" do to them.
I also understand now why certain party members didn't like me. I did what I said. I don't want to compare myself to President Trump, but the similarities are there. He, too, does what he says, and people don't like that. They prefer a whole lot of woolly talk, and then that person does exactly the opposite. I wanted fewer rules and laws and, after months of research, had even drafted a proposal/motion for it. I received a lot of support, but when push came to shove, everyone said, no, maybe not.
It was a huge disappointment for me. Not only because I had put a lot of energy into it, but especially because it became clear to me then that these people did not want citizens to have an easier time at all. They wanted control over citizens, and they had no intention of giving up that control just because I had made a brilliant proposal. I drafted that proposal/motion 33 years ago. It was the first proposal/motion I ever made. After those disappointments, I had even more disappointments to deal with over the years. For instance, I wrote a memorandum titled "The Child at the Centre," which ended up in the trash the day after an evening of debating. I also wrote the memorandum "Green Economics," which contained proposals for the reuse of raw materials, new energy sources, and making public transport free so that people would use their cars less. Not that I wanted to take anyone's car away, like governments want to do now, but it would save a lot of traffic jams on the road.
That was a look back at the 90s when I worked in politics. And compared to then, life was still reasonably pleasant compared to now. In the late 90s, money was overflowing in the Netherlands. Our then-Minister Zalm was even handing out gifts in our parliament. As a parliamentarian, you could shout whatever you wanted, and there was money for it. Now we have a severe shortage of money, taxes are sky-high, and many millions are disappearing to fucking Brussels and Ukraine. There is no money for housing construction, maintaining our infrastructure, or for aid to our own citizens who are paying through the nose for energy. I hope we don't get a harsh winter, otherwise there will inevitably be deaths.
I myself fight my own demons and all the shit fired at me because I have a different opinion than the fucking news, you, or someone else. Additionally, every day I have to integrate new energies reaching the earth from the cosmos. Well, we all have to, but most people aren't even aware of it. If only I could put into words or show how much the Universe loves us and wants us all to succeed in our mission here on Earth. I think if I were to allow all that love the Universe has for us into me, I would spontaneously explode. I feel only a hint of it, but I know there is so much more. Sometimes I wish I could put into words or depict how incredibly beautiful the Universe is. And I don't just mean our galaxy or Andromeda, where my soul comes from, but the entire Universe, which is an incredible number of light-years vast. For example, far beyond our galaxy there is a mushroom galaxy, and there is a wave galaxy where waves of pure energy travel back and forth. It may be difficult to imagine, but I have seen it and it put me in awe.
Peter68 © ® 11/15/2026
♥
















