(For English scroll down)
Vroeger toen ik jong was kon ik niet wachten om ouder te worden. Nu ik ouder ben heb ik een hekel aan oud zijn. Niet dat ik weer jong zou willen zijn, ik heb er gewoon nooit op gerekend dat ik zo oud zou worden. Toen ik acht jaar was had ik al een doodswens en ieder jaar extra was een vloek. Ik wilde niets liever dan bij mijn overleden moeder zijn die ik tot op de dag van vandaag mis. Als kind was mij wijsgemaakt dat mijn moeder in de hemel was bij God.
Ik ben als kind ook lang boos geweest op God. Waar haalt Hij het gore lef vandaan om mij mijn dierbare moeder af te pakken? Ik was verdomme nog niet eens vier en hup, mijn moeder is weg. En met het heen gaan van mijn moeder verloor ik ook mijn vader die net als ik niet met het verdriet kon omgaan. De twee belangrijkste mensen in mijn leven zomaar weg en dan ben je nog geen vier jaar oud.
Later leerde ik dat mijn moeder een zwak hart had en de verkeerde medicijnen had gehad en een alcoholist was net als de rest van haar familie trouwens. Een zwak hart, de verkeerde medicijnen en alcohol was de dodelijke combinatie dus geweest. Mijn woede verschoof van God naar de dokter. Toen ik een jaar of twaalf was heb ik nog eens een gesprek met hem gehad omdat er ook allerlei complot theorieën binnen de familie rond gingen dat mijn vader mijn moeder had vermoord. Immers, na haar dood haalde de politie het hele huis overhoop en werd mijn vader twee uur lang verhoord door de politie. Maar dat waren dus complot theorieën die mijn familie had verzonnen omdat ze een hekel aan mijn vader hadden.
Ze hadden nooit verwacht dat ik naar de bron zou gaan om de waarheid te achterhalen. Ik had een goed gesprek met de dokter, hij liet me zelfs het dossier zien van mijn moeder met daarin haar overlijdensakte en hij bood mij zijn excuus aan. Hij wist niet dat mijn moeder een stevige drinker was anders had hij haar nooit die medicijnen gegeven. Mijn vader was bevriend met de dokter, ze kende elkaar van de hockey club waar mijn vader scheidsrechter was. Nadat gesprek was er eindelijk even wat vrede al bleef ik mijn moeder natuurlijk missen.
Ik begreep toen ook waarom mijn familie mij die leugens wijs had gemaakt, om mij in hun kamp te houden en me bij mijn vader weg te houden. Nou ja, ik was sowieso niet bij mijn vader, ik woonde in kindertehuizen, maar het gesprek met de dokter zorgde wel voor een shift in mij. Ik begon mijn vader en mijn familie met hele andere ogen te bekijken. Toen ik eenmaal de waarheid kende ben ik ook heel erg boos geworden en heb ook een verjaardag toen de hele familie samen was staan schelden en tieren tegen mijn familie. Ze schrokken natuurlijk, dat hadden ze niet van mij verwacht, al waren ze allemaal te dronken om het de volgende dag nog te kunnen herinneren.
Een paar jaar later verbrak ik de banden met mijn familie. Ik was het zat hun pispaal te zijn, hun leugens en beledigingen te moeten aanhoren en hun gepronk te moeten aan zien met hun materialistische rommel. Hadden ze een nieuwe auto, dan gingen ze bij de hele familie en hun vrienden langs om de nieuwe auto te showen, hadden ze een antieke klok of kast gekocht dan moest de hele familie en hun vrienden langs komen om die komen bewonderen.
Aan de ene kant snap ik het wel, ze werkte er hard voor en hadden nog nooit zulke rijkdom gekend, maar aan de andere kant walgde ik er echt van omdat het bij hen alleen maar over materiele rijkdom ging en nooit over geestelijke rijkdom. Ze hadden ook altijd een oordeel over mensen die spirituele rijkdom najoegen, dat waren sukkels omdat geestelijke rijkdom geen brood op de plank bracht. En in het laatste hadden ze gelijk, maar wat heb je aan al dat uiterlijke vertoon als je vanbinnen leeg bent en altijd wijst naar andere als je problemen hebt? In een van Rudolf Steiner’s lezingen heeft die het over verantwoordelijkheid nemen voor je eigen doen en laten. En daar wrong voor mij dus de schoen, dat deden zij nooit. Het was altijd de schuld van mij of een ander. Ik wil niet zeggen dat ik een heilig boontje ben, ik heb dat ook moeten leren om verantwoordelijkheid te nemen voor mijn eigen doen en laten.
Nu ik zoveel jaren ouder ben heb ik dat wel geleerd. Sterker nog, ik denk de laatste 30 jaar zelfs heel goed na voordat ik überhaupt iets doen. Wat zijn de gevolgen voor mezelf, maar ook vooral voor andere? Ik zou niet willen dat ik andere opzettelijk of niet opzettelijk iets aan doe, dat zou mij heel veel verdriet doen en het levert ook weer karma op waar ik absoluut niet op zit te wachten.
Het is gek, ik wilde eigenlijk een tweet schrijven over ouder worden en een blog stroomt uit mijn vingers. En ouder worden, we doen het allemaal en ik ben me er nu meer bewust van dan ooit te voren. De tijden veranderen, de wereld is 100 keer harder dan toen ik nog jong was. Ik mis de simpelheid van de jaren 70 en 80 ook. Geen internet, geen smartphones en geen AI. Maar ja, zonder het internet had ik heel veel mensen nooit ontmoet al denk ik wel dat het Universum ervoor had gezorgd dat ik bepaalde mensen wel zou ontmoeten. En smartphones en AI interesseren me niet, ik maak van beiden nooit gebruik. Op de pc na ben ik een tech weigeraar.
Peter68 26-07-2026
♥
Growing Older
Back when I was young, I couldn't wait to grow older. Now that I am older, I hate being old. Not that I would want to be young again; I just never counted on getting this old. When I was eight, I already had a death wish, and every extra year was a curse. I wanted nothing more than to be with my deceased mother, whom I miss to this very day. As a child, I was led to believe that my mother was in heaven with God.
As a child, I was angry at God for a very long time. Where does He get the sheer nerve to take my dear mother away from me? I wasn't even four, for God's sake, and just like that, my mother is gone. And with my mother's passing, I also lost my father, who, just like me, couldn't cope with the grief. The two most important people in my life gone just like that, and you're not even four years old. Later, I learned that my mother had a weak heart, had been given the wrong medication, and was an alcoholic, just like the rest of her family, by the way. A weak heart, the wrong medication, and alcohol had therefore been the deadly combination.
My anger shifted from God to the doctor. When I was about twelve years old, I had another conversation with him because all sorts of conspiracy theories were circulating within the family claiming that my father had murdered my mother. After all, after her death, the police turned the whole house upside down, and my father was interrogated by the police for two hours. But those were just conspiracy theories that my family had invented because they hated my father.
They had never expected that I would go to the source to uncover the truth. I had a good conversation with the doctor, he even showed me my mother's file containing her death certificate and offered me his apologies. He didn't know that my mother was a heavy drinker, otherwise, he would never have given her those medications. My father was friends with the doctor, they knew each other from the hockey club where my father was a referee. After the conversation, there was finally some peace for a while, although I naturally continued to miss my mother.
I also understood then why my family had spun me those lies to keep me on their side and away from my father. Well, I wasn't with my father anyway, I lived in children's homes, but the conversation with the doctor did cause a shift in me. I started looking at my father and my family with completely different eyes. Once I knew the truth, I became very angry and even stood there yelling and screaming at my family at a birthday party when the whole family was together. They were shocked, of course, they hadn't expected that from me, even though they were all too drunk to remember it the next day.
A few years later, I severed ties with my family. I was tired of being their scapegoat, having to listen to their lies and insults, and having to witness their flaunting of their materialistic junk. If they had a new car, they would go around to the whole family and their friends to show off the new car, if they had bought an antique clock or cabinet, the whole family and their friends had to come over to admire it. On the one hand, I understand it, they worked hard for it and had never known such wealth. But on the other hand, I was truly disgusted by it because for them, it was only about material wealth and never about spiritual wealth. They also always judged people who pursued spiritual wealth, they were fools because spiritual wealth didn't put bread on the table.
And in the latter, they were right, but what good is all that outward show if you are empty inside and always point the finger at others when you have problems? In one of Rudolf Steiner's lectures, he talks about taking responsibility for your own actions. And that is where the problem lay for me; they never did that. It was always my fault or someone else's. I don't want to say that I am a saint; I had to learn to take responsibility for my own actions too.
Now that I am so many years older, I have learned that. In fact, for the last 30 years, I have actually thought very carefully before doing anything at all. What are the consequences for myself, but especially for others? I wouldn't want to hurt others, whether intentionally or unintentionally, that would cause me a lot of grief and it would also generate karma that I absolutely do not want.
It is strange, I actually wanted to write a tweet about getting older and a blog just flows from my fingers. And getting older, we all do it, and I am more aware of it now than ever before. Times change, the world is 100 times harsher than when I was young. I miss the simplicity of the 70s and 80s too. No internet, no smartphones, and no AI. But then again, without the internet, I would never have met a lot of people, although I do think the Universe would have ensured that I would meet certain people. And smartphones and AI don't interest me; I never use either. Except for the PC, I am a tech refuser.
Peter68 07/26/2026
♥
