(For English scroll down)
Toen ik vanmorgen opstond en naar buiten keek naar de besneeuwde wereld schoot me een herinnering uit 1972 in mijn hoofd. Mijn moeder was net overleden en ik en mijn kleine zusje leefde tijdelijk bij onze oma, mijn vader moest overdag werken en kinderopvang bestond nog niet. Ik was bijna vier jaar oud en mijn kleine zusje zou in Augustus 2 jaar oud worden.
Er lag een dik pak sneeuw en mijn vader had een slee gekocht en stelde voor om samen met mij en mijn kleine zusje een stukje door de sneeuw te gaan wandelen. Mijn zusje zou op de slee zitten en ik zou samen met mijn vader de slee voort trekken. Ondanks dat we allemaal goed waren ingepakt tegen de kou, de koud wind ging dwars door alles heen en we waren net 10 minuten buiten toen mijn kleine zusje begon te huilen omdat ze het zo verschrikkelijk koud had.
Ik troostte haar zoals ik altijd deed als ze verdriet had. Mijn vader daarentegen begon te schelden en te vloeken dat ze niet zo moest zeuren. Na twintig minuten buiten ze zijn geweest keerde we terug naar het huis van onze oma. Onze vader nog steeds boos en die ging dus ook snel weg wetende dat als die doorging dat die de les gelezen zou krijgen door onze oma, de moeder van onze moeder. Ze was nooit een fan van onze vader geweest en hij wist dus dat die beter weg kon gaan. We hebben hem toen ook geloof ik twee of drie dagen niet meer gezien.
Mijn zusje werd in bed gelegd met een lekkere warme waterkruik en ik ging bij de gaskachel zitten om op te warmen. Ik weet ook nog dat onze oma zat te huilen in haar stoel en ik bij haar kroop en we samen hebben zitten huilen. Ik weet niet waarom deze herinnering nu na 54 jaar naar boven is komen drijven, maar het maakte me weer aan het huilen. Misschien omdat ik het nu allemaal beter begrijp dan 54 jaar geleden. Mijn kleine zusje begreep helemaal niets van wat er allemaal was gebeurd, daar was ze veel te jong voor, maar mijn vader, mijn oma en ik hadden iets waardevols verloren. Zijn vrouw en liefde van zijn leven, haar lievelingsdochter en ik mijn dierbare moeder.
We waren alle drie beschadigd door het verlies van zijn vrouw, haar dochter en mijn moeder. Mijn vader en oma waren sowieso al beschadigd door wat ze allemaal hadden meegemaakt. Mijn oma geboren in de eerste wereldoorlog had de tweede wereldoorlog meegemaakt en had Joodse onderduikers in huis en had ook de liefde van haar leven, mijn opa, verloren aan een andere jongere vrouw en nu ook nog eens haar lievelingsdochter verloren. Mijn vader geboren tijdens de tweede wereldoorlog, zoon van een beroepsmilitair die ook zwaar beschadig was geraakt tijden de tweede wereldoorlog in een officieren kamp in Polen en daarna ook nog eens gedwongen moest deelnemen aan de politionele acties in Indonesië.
En ik ben dus hier om die familielijn, het familiekarma op te ruimen. Ik denk niet dat veel mensen die dit lezen het zullen begrijpen, maar ik wel. Sterker nog, ik voel veel voorouders nu om mij heen terwijl ik dit alles op papier zet. Het is goed lieve voorouders, vergeving is hier het toverwoord. Jullie hebben gedaan wat jullie konden met de informatie en riemen die jullie toen te beschikken stond. Ja, ik ben trots op jullie en wens jullie alle goeds in de hogere sferen en dimensies. Liefde voor het almachtige Universum en vergeving zijn de sleutel tot een beter bestaan waar jullie je ook mogen bevinden. Jullie zoon, kleinzoon, achterkleinzoon, neef en verre achterneef Peter.
Peter68 © ® 07-01-2026
♥
Winter Memory
When I got up this morning and looked out at the snow-covered world, a memory from 1972 flashed through my mind. My mother had just passed away, and my little sister and I were temporarily living with our grandmother. My father had to work during the day, and childcare didn't exist yet. I was almost four years old, and my little sister would be turning two in August.
There was a thick layer of snow and my father had bought a sled and suggested that we go for a walk through the snow with me and my little sister. My sister would sit on the sled, and I would pull it along with my father. Even though we were all bundled up against the cold, the cold wind cut right through everything, and we had only been outside for ten minutes when my little sister started crying because she was so terribly cold.
I comforted her as I always did when she was sad. My father, however, started scolding and swearing at her to stop whining. After being outside for twenty minutes, we returned to our grandmother's house. Our father was still angry and so he quickly left, knowing that if he continued he would be lectured by our grandmother, our mother's mother. She'd never been a fan of our father, so he knew it would be best for him to leave. I don't think we saw him again for two or three days after that.
My sister was put to bed with a nice hot water bottle, and I sat by the gas heater to warm up. I also remember our grandmother crying in her chair, and me crawling in next to her, and us crying together. I don't know why this memory has surfaced now, after 54 years, but it made me cry again. Maybe because I understand it all better now than I did 54 years ago. My little sister didn't understand anything about what had happened, she was far too young for that, but my father, my grandmother and I had lost something precious. His wife and love of his life, her favourite daughter and I, my dear mother.
All three of us were damaged by the loss of his wife, her daughter, and my mother. My father and grandmother were already damaged by everything they had been through. My grandmother, born during the First World War, had experienced the Second World War and had Jewish people in hiding in her home. She had also lost the love of her life, my grandfather, to another younger woman and now also lost her favourite daughter. My father, born during the Second World War, was the son of a professional soldier who was also severely damaged during the Second World War in an officers' camp in Poland and was then forced to participate in the police actions in Indonesia.
And so I am here to clear up that family line, the family karma. I don't think many people reading this will understand, but I do. In fact, I feel many ancestors around me now as I write all this down. It's okay, dear ancestors, forgiveness is the magic word here. You did what you could with the information and resources you had at the time. Yes, I am proud of you and wish you all the best in the higher realms and dimensions. Love for the almighty Universe and forgiveness are the key to a better existence wherever you may find yourself. Your son, grandson, great-grandson, nephew, and distant cousin, Peter.
Peter68 © ® 07-01-2026
♥
